บทที่ 16 ความคุ้นเคยที่ก่อตัวขึ้น

ความคุ้นเคยที่ก่อตัวขึ้น

คำเฉลยนั้นทำให้วรรยาเบิ่งตาโตเท่าไข่ห่าน หันไปมองหน้าตะวันสลับกับบรรยากาศร้านอันหรูหราทันที...

“จริงดิ! โธ่เอ๊ย แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่เนิ่น ๆ จะได้มานั่งบ่อย ๆ งั้นไม่เกรงใจแล้วนะ!” ยิ้มประจบแล้วหยิบแก้วน้ำผลไม่ที่ตัวเองหมายตา

ตะวันหลุดหัวเราะ “ให้มันจริงอย่างที่พูดเถอะ”

“อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ